Wandelroute Ameland Hagedoornveld – 4,3 km

Geniet van het Hagedoornveld tijdens deze natuurwandeling van Staatsbosbeheer. Het Hagedoornveld is ontstaan tussen twee zanddijken, de Môchdijk aan de zuidzijde en de Zwanewaterstuifdijk in het noorden. Tussen beide dijken lag een strandvlakte die aanvankelijk nauwelijks begroeid was. Toen de zee geen toegang meer had raakte dit gebied snel begroeid. Een van de planten die massaal verscheen was de duindoorn, op z’n Amelands Hagedoris of Hagedoorn genoemd.

Strandpaviljoen Buren Ameland

Routebeschrijving – Wandelroute Ameland

Startpunt: Aan het fietspad bij het Kooihuis
Route kleur: Geel

Bekijk wandelroute Ameland Hagedoornveld op de Interactieve kaart.

Wandelroaute-Ameland-kaart

Highlights langs de route

Punt 1Kooihuis en eendenkooi

In 1910 werd hier een gebied voor 30 jaar in erfpacht gegeven voor het inrichten van een eendenkooi, het bouwen van een kooikershuis, een watermolen en het aanleggen van een waterleiding. Kennelijk viel het vangen van eenden zwaar tegen want in 1939 zag de erfpachter af van verlenging van zijn contract. De eendenkooi werd aan z’n lot overgelaten, de waterleiding geroofd en als oud ijzer verkocht. Alleen het kooihuis bleef bestaan en is nu in gebruik als recreatiewoning.

Punt 2Hagedoorns

Langs dit deel van de route staan veel duindoorns of hagedoorns, met in de nazomer en herfst opvallende oranje bessen. Ook groeien er veel andere besdragende struiken zoals hondsroos en vlier. Gedurende de hele zomer en tot ver in de herfst is hier dan volop te eten voor allerlei vogels. Spreeuwen en lijsters komen er dan soms massaal op af.

Punt 3Zwanewaterstuifdijk

Aangelegd door Rijkswaterstaat in 1890 over een lengte van 1400 m. Toen deze dijk gereed was lag er een soort “polder”, die er om vroeg benut te worden. Naast de exploitatie van een eendenkooi zag men ook mogelijkheden er landbouw te bedrijven. De negen boeren Ruurd Scheltema had in 1926, samen met acht andere boeren, dit gebied in erfpacht. Maar de hoog gespannen verwachting kwam niet uit. Al snel kwam men erachter dat de grond te arm en veel te nat was. Hierdoor had hun vee ook veel last van ziektes. Na korte tijd lieten de boeren het gebied aan z’n lot over en “verwilderde” het terrein. Er kwamen massaal jonge duindoornstruiken op. Aan deze stekelige stuiken, de hagedoris, dankt het gebied z’n naam. Pas veel later kreeg de natuur hier de waardering die het verdient.

Punt 4Begrazen maakt een verschil

Sinds 2002 grazen hier koeien om algehele verruiging en bosvorming tegen te gaan. Aan de zuidzijde is het verschil tussen wel en niet begraasd goed te zien.

Punt 5Samen sterk

In het voorjaar komen de meeuwen hier om te broeden. In grote kolonies zijn ze met z’n allen sterker om hun nesten en jongen te beschermen. Er is er altijd wel één die goed oplet en als eerste een hongerige roofvogel in het vizier heeft. Door samen hun nesten te verdedigen krijgen indringers nauwelijks kans om hun slag te slaan. Hier broeden verschillende soorten bij elkaar. De kleinste is de stormmeeuw. De zilvermeeuw en de kleine mantelmeeuw zijn groter. Deze laatste is op grote afstand al te herkennen aan zijn zwartgrijze vleugels. De app Wadvogels geeft je meer tips voor het herkennen van vogels.

Punt 6Môchdijk

Deze dijk is rond 1808 aangelegd om te voorkomen dat het eiland in tweeën zou breken. Gedwongen door de overheid hebben Amelander boeren met houten borden en paardenkracht het zand bijeen geschoven tot een zanddijk. Erg stevig was die dijk niet en ze is dan ook verscheidene keren doorgebroken. Pas rond 1850 is het gelukt hier voorgoed het zeewater te blokkeren.

Punt 7Slenk en Noordkeeg

Vanaf dit punt kun je nog goed zien hoe laag en smal het eiland er bij lag. Denk de waddendijk weg en dan is het goed voor te stellen dat de zee hier ver naar binnen kon dringen. Het oude slenkenpatroon is altijd aanwezig gebleven en sinds enkele jaren wordt er gewerkt aan het weer zichtbaar maken van dit stukje landschapsgeschiedenis. Vanwege de lage ligging is het land altijd vochtig en minder geschikt voor landbouw. Nu heeft het een natuurbestemming. Staatsbosbeheer heeft het oude slenkenpatroon weer uit laten graven. In het voorjaar is het een goed weidevogelgebied met o.a. tureluur en grutto. Ook zijn er vaak grauwe ganzen in de weer.

Duinroosje - Rollin Verlinde

Bloemenweetje – Duinrozen

In de Amelander duinen groeien verschillende “duinrozen”, maar er is maar één echt duinroosje. Het duinroosje is, met maximaal 1 meter, de kleinste onder de duinrozen. Maar het grootse deel van deze plant zit in de grond. Ze wortelen diep en zo vinden ze altijd voldoende voedsel en vocht. Met hun uitlopende wortelstokken kunnen ze hele duinhellingen koloniseren die in de zomer helemaal roomwit kleuren met hun grote bloemen. In de herfst en winter dragen ze paars zwarte bottels.

Tip: Doe na de wandeling een drankje bij Strandpaviljoen De Buren van Nes.

Foto Strandpaviljoen De Buren van Nes – Lars Soerink
Foto Duinroos – Rollin Verlinde